Agata Grzywa-Jasińska
i Piotr Jasiński
Kopana, ul. Słoneczna 33
05-555 Tarczyn,
woj. mazowieckie
tel.: 22 7278794
fax: 22 7278794
tel. kom.: 600 11 12 13
e-mail: szkolkajasinscy@wp.pl
|
 |
Drzewka owocowe
Oferta 2011/2012:
 pobierz ofertę
 pobierz ofertę
|
JABŁONIE/ M9:
Gala Must®
Gloster
Golden Del. Reinders®
Mutsu
Natali Gala®
Red Boskoop
Rubinstar®
JABŁONIE/ P14:
Idared
Ligol®
|
JABŁONIE/ M26:
Cortland Wicki®
Elise®
Gala Must™
Golden Del. Reinders®
Jonagold Decosta®
Mutsu
JABŁONIE/ P60:
Alwa
Ligol®
|
|
ŚLIWY/ ałycza:
Węgierka Zwykła
|
ŚLIWY/ W-ka Wang:
Empress
|
|
WIŚNIE / antypka:
Debreceni Botermo
|
GRUSZE / g.kauk.:
Faworytka
|
Stare odmiany drzew owocowych
Oferta 2011/2012:
Opisy starych odmian drzew owocowych
JABŁONIE
Ananas Berżenicki
Odmiana letnia. Pochodzi z Wileńszczyzny, z Berżenik pod Duksztami. Owoce dojrzewają w połowie lub końcu sierpnia. Są duże, kształtne i wyrównane. Ich skórka jest błyszcząca, białawo-żółta z lekkim, różowawym lub czerwonawym rumieńcem. Miąższ jest zwięzły, kruchy, średnio soczysty, kwaskowato-słodki, bardzo smaczny. Owoce należy zbierać przed osiągnięciem dojrzałości konsumpcyjnej, gdyż w pełni dojrzałe łatwo opadają z drzewa. Do konsumpcji nadają się kilka dni po zbiorze. Odmiana jest bardzo wytrzymała na mróz i mało podatna na choroby. Drzewka bardzo późno wchodzą w owocowanie.
Antonówka Półtorafuntowa
Odmiana jesienna. Znaleziona w 1888 r. Owoce jej osiągają wagę 400-600 g. Skórka ich jest cienka, delikatna, żółtawobiała, bez rumieńca. Miąższ jest biały, lekko aromatyczny, kwaskowaty, smaczny. Dojrzewają na przełomie sierpnia i września. Muszą być kilkakrotnie zbierane, gdyż dojrzewają nierównomiernie. Przechowują się krótko. Odmiana ta ma duże walory przetwórcze. Już od dawna wykorzystywana była do przygotowywania dżemów, przecierów, kompotów i suszu, a także ciast i surówek. Drzewa owocują przemiennie i rosną bardzo silnie tworząc szerokie, kuliste korony. Charakterystyczne są bardzo duże liście na jednorocznych pędach. Drzewo jest bardzo wytrzymałe na mróz.
Antonówka Zwykła
Odmiana jesienna. Młode drzewa początkowo rosną słabo i często mają krzywe pnie. Są bardzo wytrzymałe na mróz. Owoce są średniej wielkości. Ich skórka jest twarda, jasnozielona lub u owoców bardzo dojrzałych zielonożółta. Miąższ biały z odcieniem kremowym lub zielonkawym, gruboziarnisty, kruchy, kwaskowaty, bardzo aromatyczny. Owoce dojrzewają w pierwszych dniach września. Przechowują się przez październik. Są bardzo cenionym surowcem dla przemysłu.
Zapylacze: Grafsztynek Inflancki, Titówka, Glogierówka.
Boiken
Odmiana późnozimowa, niemieckiego pochodzenia.
Drzewo rośnie umiarkowanie silnie, wcześnie wchodzi w owocowanie, jest średnio wrażliwe na mróz i choroby. Owocuje obficie, przemiennie.
Owoce są średniej wielkości (często duże), kulistostożkowate. Skórka tłusta, zielona lecz w miarę dojrzewania żółknie. Czasem pojawia się na niej różowy rumieniec z wyraźnymi przetchlinkami. Miąższ jest kwaskowaty, jędrny, biały i ścisły.
Owoce dojrzewają do zbioru w październiku. Do konsumpcji nadają się w grudniu. Przechowują się nawet do maja. Idealnie nadają się na przetwory.
Zapylacze: Antonówka Zwykła, Oliwka Żółta, Koksa Pomarańczowa, Malinowa Oberlandzka, Landsberska.
Aporta
Odmiana bardzo stara, uprawiana od niepamiętnych czasów. Nieznane jest jej pochodzenie. Rośnie bardzo silnie, tworzy wyniosłą koronę z grubymi konarami. W okres owocowania wchodzi w 6 roku po posadzeniu. Owocuje regularnie i corocznie. Jest wytrzymała na mróz, ale dość wrażliwa na parch. Owoce ma duże, wyrównane o nieregularnej budowie. Skórka jest gruba, gładka, z woskowym nalotem, żółtozielona, z ciemnoczerwonym, rozmyto paskowanym rumieńcem. Miąższ zielonkawy, gruboziarnisty, kruchy, soczysty, kwaskowaty. Owoce dojrzewają w pierwszej połowie września i przechowują się do listopada. Są bardzo przydatne na przetwory, zwłaszcza na kompoty i susz.
BEFOREST
Odmiana kanadyjska, sprowadzona do Polski po I wojnie światowej. Drzewo: rośnie silnie, tworząc dużą, rozłożystą koronę. W okres owocowania wchodzi średnio wcześnie ( na podkładkach silnie rosnących, późno tj. w 7-9 roku). Owocuje obficie, co drugi rok. Owoce: średniej wielkości, o masie ok. 100-120 g. Skórka sucha, czasem delikatnie ordzawiona, cienka, jasnożółta lub zielonkawożółta z różowym, paskowanym rumieńcem o rdzawych plamkach i cętkach. Miąższ kremowy, jędrny, kruchy, o wybornym smaku, soczysty, winnosłodki, z korzennym posmakiem i aromatem. Dojrzewają pod koniec września. Do konsumpcji nadają się pod koniec października.
Choroby: odmiana bardzo odporna na choroby i dostatecznie wytrzymała na mróz.
BIELASY
Pod tą nazwą odmiana była spotykana na Podkarpaciu. Jest podobna do Pepiny Londyńskiej, ale nie ma całkowitej pewności, że jest to ta odmiana. Drzewo rośnie średnio silnie, tworzy rozłożystą, niezbyt gęstą koronę. Wcześnie zaczyna owocować i owocuje corocznie. Jest niestety wrażliwe na parch. Owoce są nieco większe niż średniej wielkości, kulisto-spłaszczone. Skórka gładka, barwy słomkowej, od strony słonecznej z delikatnym, rozmytym rumieńcem. Miąższ białokremowy, drobnoziarnisty, niezbyt soczysty, słodko-winny, smaczny. Owoce należy zbierać od końca września, do spożycia są dobre w listopadzie i grudniu.
Charłamowskie
Odmiana rosyjska, bardzo stara. Drzewo początkowo rośnie bardzo silnie, gdy jednak wejdzie w owocowanie jego wzrost słabnie. Wcześnie wchodzi w owocowanie, owocuje regularnie i dość obficie. Jest bardzo odporne na mróz i choroby. Owoce są średniej wielkości, nieco spłaszczone. Skórka gładka, delikatna, błyszcząca, żółtawobiała z karminowoczerwonym, prążkowanym rumieńcem, z niebieskawym nalotem. Miąższ żółtawobiały, soczysty, kruchy, aromatyczny, ostro kwaskowaty. Owoce nadają się głównie na przetwory. Dojrzewają w końcu sierpnia. Przechowują się do października.
Niezrównana Peasgooda
Odmiana jesienna. Pochodzi z Anglii, gdzie owocuje od 1872 r. Posiada bardzo duże, kulisto-spłaszczone owoce (średnica często powyżej 10 cm). Skórka początkowo zielonożółta a później złotożółta, pokryta jest w znacznej części marmurkowo-paskowanym, pomarańczowoczerwonym rumieńcem. Miąższ jest żółtawy, soczysty, kwaskowato-słodki o delikatnym i bardzo dobrym smaku. Owoce dojrzewają w pierwszej połowie września. Przechowują się do końca października. Doskonale nadają się do bezpośredniej konsumpcji a także do surówek, sałatek i placków. Odmiana jest mało wrażliwa na mróz i choroby, wymaga jednak dobrej gleby. Niewątpliwą jej zaletą są bardzo duże, ładne i smaczne owoce.
Reneta Kanadyjska
Odmiana pochodzenia francuskiego, wprowadzona do handlu już w 1771 roku. Drzewo rośnie bardzo silnie, tworzy duże i szeroko rozłożyste korony. W okres owocowania wchodzi średnio późno, owocuje corocznie. Mało podatne na parcha.. Owoce są zazwyczaj duże, spłaszczone, z wyraźnymi żebrami przy kielichu. Skórka zielonkawożółta, ordzawiona, sucha, czasem z delikatnym rumieńcem od słonecznej strony. Miąższ żółtawy, dość luźny, soczysty, słodko-winny, korzenny. Typ szarej renety.
Reneta Sudecka
Odmiana wczesnozimowa. Powstała na Morawach. Owoce są kulisto-stożkowate, średnie lub średnio duże, żebrowane. Na zielonkawożółtej skórce, gładkiej i tłustawej, znajduje się marmurkowy, pomarańczowoczerwony rumieniec. W zależności od roku dojrzewają w końcu września lub na początku października. Mogą być przechowywane nawet do marca, jeśli są zerwane odpowiednio wcześnie. Drzewa rosną średnio silnie. Wcześnie wchodzą w owocowanie i owocują obficie. Mają tendencję do przemiennego owocowania. Są średnio wrażliwe na mróz i choroby. Zaletą odmiany są ładne i smaczne owoce i mała wrażliwość na parcha. Wymaga raczej dobrej gleby.
Bonkreta Williamsa
Odmiana angielska, wyhodowana w 1797 r.. Drzewo rośnie średnio silnie. Jest bardzo wrażliwe na mróz, ale dobrze regeneruje uszkodzenia mrozowe. Odmiana średnio wrażliwa na choroby. Owoce ma średnie lub duże (130-200 g)., jajowate, o pofałdowanej powierzchni. Skórka ich jest delikatna, gładka, lekko błyszcząca, ze słabym jasnopomarańczowym rumieńcem. Miąższ jest soczysty, aromatyczny, masłowy, kremowobiały, bardzo delikatny i bardzo smaczny. Dojrzewa do zbioru w połowie września, do konsumpcji nadaje się kilka dni po zbiorze. Świetna odmiana deserowa i przetwórcza.
Zapylacze: Bera Hardy, Bera Boska, Faworytka, General Leclerc, Highland Komisówka, Konferencja, Paryżanka, Trewinka, Triumf Packhama
Lipcówka Kolorowa
Odmiana francuska, znana już w XIX wieku. Bardzo ceniona ze względu na wczesną porę dojrzewania i odporność na parch. Drzewo rośnie niezbyt silnie. W owocowanie wchodzi w 4-5 roku po posadzeniu. Jest wrażliwa na mróz. Owoce są średniej wielkości, jajowate, lekko zwężające się ku szypułce. Skórka ich jest gładka, zielonkawożółta, z paskowanym czerwonopomarańczowym rumieńcem. Miąższ średniosoczysty i średnioziarnisty, niezbyt słodki, dość smaczny. Owoce zbiera się w połowie lub w ostatniej dekadzie lipca, na kilka dni przed osiągnięciem zupełnej dojrzałości.
Cesarz Wilhelm (Reneta Czerwona)
Odmiana wczesnozimowa. Znaleziona w Niemczech w 1864 r. Owoce są średnio-duże lub średnie. Mają skórkę zielonożółtą, w znacznej części pokrytą czerwonym marmurkowym rumieńcem z nieco ciemniejszymi smużkami. Miąższ jest żółty, soczysty, kwaskowato-słodki, lekko korzenny. Owoce dojrzewają w końcu września lub na początku października. W chłodni przechowują się do końca lutego, w przechowalni do końca grudnia. Drzewa rosną silnie.
Choroby: niezbyt wytrzymała na mróz, odporna na parcha i mączniaka, w niektóre lata może być silnie porażana przez drobną plamistość podskórną. Bardzo późno wchodzi w owocowanie ( 8-10 lat) !!!
Glogierówka (syn. Pepinka Litewska)
Pochodzi z krajów nadbałtyckich. Drzewo rośnie słabo. Tworzy koronę o charakterystycznie zwisających gałęziach. Owocuje obficie, ale przemiennie. Odmiana dość podatna na choroby. Owoce jajowatokuliste, małe, kształtne. Skórka cienka, tłusta, jasnozielonkawa ze słabym różowoczerwonym rumieńcem. Miąższ smaczny, biały, soczysty, winnosłodki, o przyjemnym aromacie. Owoce dojrzewają do zbioru w połowie września, do konsumpcji nadają się w listopadzie. Można przechowywać je do grudnia. Są bardzo cenne na przetwory.
Grafsztynek Inflancki
Odmiana jesienna. Pochodzi z krajów nadbałtyckich.
Drzewo: w pierwszych latach rośnie słabo. Tworzy koronę o gałęziach lekko zwisających, zagęszczoną. Kwitnie dość wcześnie. Kwiaty są wytrzymałe na wiosenne przymrozki.
Owoce: średnio duże, o cienkiej, zielonożółtej skórce pokrytej lekkim, białawym nalotem, z rumieńcem intensywnym, purpurowo-karminowym, w postaci licznych smużek i pasków. Miąższ jest kremowo-biały, lekko kwaskowaty, aromatyczny, orzeźwiający i smaczny. Przy skórce może być lekko różowy. Dojrzewają pod koniec sierpnia lub na pocz. września. Przechowują się do poł. października.
Dojrzałość zbiorcza: koniec sierpnia lub początek września
Choroby: Odmiana wytrzymała na choroby, szkodniki i mróz.
Zapylacze : Ananas Berżenicki, Antonówka Zwykła i Półtorafuntowa , James Grieve.
Grafsztynek Prawdziwy (syn. Grafsztynek z Grafsztynu)
Odmiana jesienna. Pochodzi prawdopodobnie z Danii. Jest ceniona ze względu na bardzo dobry smak dużych owoców (często powyżej 200 g). Rośnie bardzo silnie. Późno wchodzi w owocowanie. Owocuje dość nieregularnie. Skórka początkowo zielonkawożółta a później żółta pokryta jest czerwonym, paskowanym rumieńcem. Miąższ jest zielonkawobiały, kwaskowato-słodki i aromatyczny. Owoce dojrzewają w pierwszej dekadzie września. Mogą być przechowywane przez kilka tygodni. Drzewa rosną silnie. Grafsztynka Prawdziwego warto uprawiać ze względu na bardzo dobry smak owoców. Trzeba jednak zaznaczyć, że jest to odmiana wrażliwa na mróz i dość podatna na choroby. Zapylacze: Oliwka Żółta, Koksa, James Grieve.
Grochówka
Pochodzi Z Nadrenii. Owoce średniej wielkości lub małe; kulisto- lub stożkowo-jajowaty. Skórka gładka, matowo-błyszcząca, zielona z pięknym marmurkowo-czerwonym rumieńcem. Miąższ ścisły, początkowo cierpki i kwaśny, potem soczysty, prawie słodki, słabo aromatyczny, średniej jakości. Owoce dojrzewają w styczniu i przechowują się do czerwca. Odmiana dość wytrzymała na mróz. Odporna na parcha. Owocuje przemiennie.
Zapylacze: Królowa Renet, Różanka, Reneta Ananasowa.
Calville Letnia Frass’a
Odmiana pochodzenia niemieckiego, wyhodowana w połowie XIX wieku. Drzewo rośnie silnie, tworzy wysoką, kulistą i gęstą koronę. Wcześnie wchodzi w okres owocowania. Owocuje obficie, ale przemiennie. Mało wrażliwe na parcha. Owoce są średnie lub duże, kulisto-spłaszczone, lekko żebrowane. Skórka delikatna, biało-zielono-żółta, od słonecznej strony z delikatnym, różowawym rumieńcem. Miąższ kremowo-biały, kruchy, soczysty, z różanym zapachem, drobnoziarnisty, smaczny. Owoce dojrzewają na przełomie sierpnia i września. Przechowują się dość krótko. Jest to odmiana deserowa.
Kalwila z Saint Sauver (Calville de St. Sauver)
Odmiana pochodzenia francuskiego, wyhodowana w 1836 roku. Drzewo rośnie średnio silnie. W okres owocowania wchodzi średnio wcześnie. Na mączniak mało podatne, na parch dość wrażliwe. Owoce są dość duże, kulisto-stożkowate, żebrowane przy kielichu. Skórka gładka, błyszcząca, zielonkawo-żółta, z delikatnym rumieńcem od słonecznej strony. Miąższ biało-żółty, delikatny, soczysty, o przyjemnym, korzennym posmaku. Owoce typowo deserowe. Dojrzałość zbiorczą osiągają w październiku, konsumpcyjną w listopadzie, przechowują się do kwietnia.
Kandil Synap
Odmiana zimowa. Pochodzi z Krymu, stąd dawniej znana też pod nazwą „Krymskie”. Dość późno wchodzi w owocowanie. W dużym stopniu odporna na parch, ale dość wrażliwa na mróz. Ma bardzo charakterystyczne, oryginalne, wydłużone, baryłkowate owoce. Skórka ich jest gładka, słomkowa, od nasłonecznionej strony zabarwiona delikatnym rumieńcem. Miąższ jest biały, jędrny, delikatny, soczysty, winno-słodki, smaczny. Do zbioru owoce dojrzewają w końcu września, dojrzałość konsumpcyjną osiągają w styczniu. Przechowują się do kwietnia.
Kantówka Gdańska
Stara odmiana pochodząca prawdopodobnie z Holandii. Drzewo rośnie silnie i jest odporne na mróz i choroby. Dość późno wchodzi w owocowanie, ale owocuje obficie i w dobrych warunkach co roku. Owoce są średniej wielkości, kulistostożkowate, żebrowane, z charakterystycznym szwem (kantem) biegnącym od kielicha do szypułki. Skórka owocu szarożółtawa z bardzo dużym, żywym, karminowym rumieńcem Miąższ jest kruchy, kremowy, słodko-kwaskowaty. Owoce zbiera się pod koniec września, do jedzenia nadają się na początku października. Przechowują się do stycznia.
Zapylacze: Boiken, Jonathan, Reneta Złota, Kronselska.
Kardynalskie
Stara odmiana pochodzenia czeskiego. Tworzy duże, rozłożyste korony. Późno wchodzi w owocowanie. Ma piękne, duże lub bardzo duże owoce. Żółtawa skórka pokryta jest płomienistym rumieńcem z czerwonymi smużkami. Miąższ jest biały, kruchy, soczysty, słodko-kwaskowaty, smaczny. Owoce zbiera się w pierwszej połowie września. Przechowują się do grudnia. Mróz – wytrzymała. Mączniak – odporna. Niewielkie wymagania glebowe. Zapylacze: Pepina Linneusza
Koksa Pomarańczowa
Odmiana angielska, znana już w XIX wieku. Drzewo początkowo rośnie dość silnie, potem w miarę wzrastania plonów jego wzrost maleje. Dość wcześnie wchodzi w owocowanie. Owocuje umiarkowanie. Wymaga gleby żyznej, dostatecznie wilgotnej. Drzewa są wrażliwe na mróz, ale dość odporne na parcha. Owoce są średniej wielkości. Skórka gruba, sucha, matowa, zielona z żółtawym odcieniem, pokryta miedzianopomarańczowym rumieńcem, z licznymi paskami i smużkami. Miąższ wybitnie smaczny, kremowo-zielony, kruchy, drobnoziarnisty, soczysty, aromatyczny, z gruszkowym posmakiem. Owoce dojrzewają w końcu września, do konsumpcji nadają się miesiąc później.
Zapylacze: Reneta Złota, James Grieve, Boiken, Spartan.
Kosztela
Odmiana jesienna, polskiego pochodzenia. Jedno z najbardziej lubianych jabłek deserowych ze względu na specyficzny, bardzo słodki smak. Bardzo odporna na mróz i choroby. Owoce są średniej wielkości. Ich skórka jest mocna, zielona, w miarę dojrzewania staje się słomkowożółta. Dojrzewają w połowie września. W chłodni mogą przechować się do grudnia.
Kronselska
Odmiana wczesnojesienna. Znaleziona w 1869 r. We Francji. Posiada duże lub średnie owoce z zielonożółtą skórką, pokrytą słabym różowawym, rozmytym rumieńcem. Miąższ jest kremowy, soczysty, kwaskowato-słodki, smaczny, o przyjemnym, niepowtarzalnym aromacie. Owoce dojrzewają na początku września. Drzewa rosną silnie tworząc kuliste korony z pędami lekko przewieszającymi się. W owocowanie wchodzi wcześnie. Owocuje przemiennie. Jest wytrzymała na mróz, ale wrażliwa na parcha.
Książę Albrecht Pruski
Odmiana niemiecka. Drzewo rośnie niezbyt silnie. Wcześnie wchodzi w owocowanie. Owocuje obficie. Odmiana bardzo odporna na choroby i dostatecznie wytrzymała na mróz. Owoce duże lub średniej wielkości, wyrównane co do kształtu i wielkości. Skórka gładka, zielonkawożółta, z ciemnoczerwonym, rozmyto prążkowanym rumieńcem. Miąższ zielonkawożółty, kwaskowaty, aromatyczny, kruchy, smaczny. Owoce dojrzewają w połowie września. Do spożycia nadają się od października do grudnia. Doskonała odmiana amatorska, gdyż nie wymaga oprysków przeciw parchowi.
Księżna Luiza
Odmiana pochodzenia kanadyjskiego z 1860 roku. Drzewo rośnie średnio silnie, tworzy zwartą, kulistą koronę. Wytrzymałe na mróz, wrażliwe na parch, mało wrażliwe na mączniak. Wcześnie wchodzi w owocowanie, owocuje przemiennie. Owoce są średniej wielkości, kulisto-spłaszczone, ciężkie. Skórka gładka, tłusta, pachnąca, żółta, z brunatno-czerwonym rumieńcem. Miąższ biały, delikatny, soczysty, winno-słodki, aromatyczny, bardzo smaczny, przypomina w smaku poziomki. Owoce zbiera się na przełomie września i października. Do spożycia nadają się od listopada.
Landsberska (syn. Reneta Landsberska)
Odmiana znana od XIX wieku. Drzewo początkowo rośnie silnie, później słabo. Tworzy koronę rozłożystą, spłaszczoną. Wcześnie wchodzi w owocowanie. Owocuje obficie, ale przemiennie. Wrażliwe na mróz i dość wrażliwe na choroby. Owoce są duże lub średniej wielkości, o gładkiej, nieco błyszczącej skórce ze słabym pomarańczowym lub pomarańczowo-karminowym rumieńcem.. Miąższ zielonkawo-kremowy, smaczny, soczysty i winny. Owoce dojrzewają w końcu września. Przechowują się do grudnia (w chłodni do marca).
Malinowa Oberlandzka (malinówka)
Odmiana wczesnozimowa. Pochodzi prawdopodobnie z Holandii. Drzewo rośnie wolno, tworząc koronę kulistą, z licznymi zwisającymi pędami. Owocuje corocznie, dość obficie. Odmiana średnio wrażliwa na mróz, dość odporna na choroby. Owoce są średnie i duże. Mają wydłużony, żebrowany kształt, purpurową, błyszczącą skórkę i przebarwiony na różowo miąższ o malinowym smaku. Dojrzałość zbiorczą owoce osiągają w końcu września, spożywczą w końcu października. Duże owoce można przechowywać najwyżej przez listopad, średniej wielkości do stycznia.
Zapylacze: Antonówka Zwykła, Landsberska, Koksa Pomarańczowa
Muskat Renette (Reneta Muszkatowa)
Odmiana nieznanego pochodzenia z XVII wieku. Drzewo rośnie słabo, jest niewielkie, wytrzymałe na mróz, mało wrażliwe na parch. Dość wcześnie wchodzi w owocowanie. Owocuje corocznie. Owoce są średniej wielkości, kuliste i kulisto-stożkowate. Skórka żółta, ordzawiona, sucha, pokryta prawie na całej powierzchni karminowym, prążkowanym rumieńcem. Miąższ kremowy, kruchy, średnio soczysty, słodko-kwaskowy, o przyjemnym, muszkatowym aromacie, smaczny. Owoce zbiera się w październiku, dojrzewają w grudniu, przechowują się do marca.
Niezrównana Peasgooda
Odmiana jesienna. Pochodzi z Anglii, gdzie owocuje od 1872 r. Posiada bardzo duże, kulisto-spłaszczone owoce (średnica często powyżej 10 cm). Skórka początkowo zielonożółta a później złotożółta, pokryta jest w znacznej części marmurkowo-paskowanym, pomarańczowoczerwonym rumieńcem. Miąższ jest żółtawy, soczysty, kwaskowato-słodki o delikatnym i bardzo dobrym smaku. Owoce dojrzewają w pierwszej połowie września. Przechowują się do końca października. Doskonale nadają się do bezpośredniej konsumpcji a także do surówek, sałatek i placków. Odmiana jest mało wrażliwa na mróz i choroby, wymaga jednak dobrej gleby. Niewątpliwą jej zaletą są bardzo duże, ładne i smaczne owoce.
Oliwka Czerwona (syn. Astrachańska Czerwona)
Odmiana rosyjska. Drzewo rośnie średnio silnie. Odmiana całkowicie odporna na mróz i dość odporna na choroby. Owoce średniej wielkości. Skórka gruba, mocna, prawie w całości czerwonokarminowa. Miąższ soczysty, biały, kruchy, słodko-winny, aromatyczny, smaczny. Owoce dojrzewają w połowie sierpnia. Przechowują się do końca września.
Oliwka Żółta (Papierówka Najwcześniejsza, Inflancka, Biały Nalew)
Odmiana pochodzi z krajów nadbałtyckich. Mimo konkurencji wielu wczesnych odmian nadal nie traci swej popularności. Drzewo początkowo rośnie silnie, potem osiąga średnią wielkość. Bardzo wcześnie wchodzi w okres owocowania. Owocuje przemiennie. Owoce są średniej wielkości lub małe. W lata obfitego zawiązywania owoców można przerwać ich zawiązki. Pozwoli to na uzyskanie większych owoców. Oliwka posiada skórkę gładką, cienką, jasno-zielonkawo-żółtą. Miąższ jest zielonkawobiały, soczysty, kwaskowaty, aromatyczny. Owoce dojrzewają w drugiej połowie lipca. Jest to odmiana deserowa, lecz doskonale nadaje się również na przetwory. Drzewo jest odporne na mróz i mało wrażliwe na choroby. Zapylacze: Antonówka Zwykła, Boiken, Kronselska, Koksa Pomarańczowa, Szampion i in.
Pepina Linneusza
Odmiana wczesnozimowa. Otrzymana w 1817 roku w Ameryce. Ma duże, owalnostożkowate i lekko żebrowane owoce. Na gładkiej, zielonkawożółtej skórce pojawia się niewielki rumieniec o ceglasto-pomarańczowej barwie. Miąższ jest żółtawy, soczysty, lekko aromatyczny, smaczny. Owoce dojrzewają w pierwszej dekadzie października. W chłodni mogą być przechowywane do końca lutego. Drzewa rosną silnie i tworzą szeroko stożkowate korony z lekko przewieszającymi się pędami. Na lepszych stanowiskach lepiej owocuje i jest mniej podatna na choroby. Na słabszych glebach może być porażana przez mączniaka, lecz jest bardzo odporna na parcha. Zapylacze: Antonówka, Charłamowska, Koksa Pomarańczowa, Reneta Złota. Niezbyt wytrzymała na mróz
Pepina Ribstona
Odmiana angielska. Jest siewką Koksy Pomarańczowej. Drzewo jest duże i rozłożyste. Późno wchodzi w owocowanie. Owocuje umiarkowanie i regularnie. Odmiana odporna na parcha i mączniaka, średnio wytrzymała na mróz. Owoce są średniej wielkości, o zielonożółtej skórce, ze słabym purpurowym rumieńcem. Miąższ jest kremowy, jędrny, kruchy, kwaskowatosłodki. Posiada wyśmienity smak. Do zbioru owoce dojrzewają we wrześniu, do spożycia nadają się w grudniu. Jest to cenna odmiana amatorska ze względu na wspaniały smak owoców i odporność na parch.
Piękna z Rept
Odmiana zimowa. Pochodzi z Polski (znaleziona w miejscowości Repty).Owoce są średniej wielkości. Skórka jest mocna, gładka, lekko tłustawa i prawie w całości pokryta intensywnym, purpurowym rumieńcem z sinawym nalotem. Dojrzewają na początku drugiej dekady października. Mogą być przechowywane bardzo długo. Miąższ jest biały, zwięzły, soczysty, winno-słodki i lekko aromatyczny. Drzewa rosną umiarkowanie silnie. W owocowanie wchodzą wcześnie i owocują obficie, lecz, tak jak większość starych odmian, z tendencją do przemienności. Piękna z Rept jest średnio wytrzymała na mróz i choroby, na parcha wręcz mało wrażliwa.
Rarytas Śląski
Odmiana jesienna, polskiego pochodzenia (znaleziona na Śląsku Cieszyńskim). Owoce są duże lub średnie. Zielonożółta skórka, gruba i lekko tłustawa w połowie pokryta jest marmurkowo-paskowanym rumieńcem. Miąższ jest kremowo-żółty, soczysty o bardzo dobrym, słodko-kwaskowatym, lekko korzennym smaku. Drzewa rosną silnie Dość późno wchodzą w owocowanie. Owocują przemiennie. Dojrzałość zbiorczą owoce osiągają w trzeciej dekadzie września. Młode drzewa są dość podatne na uszkodzenia mrozowe. Odmianę tę warto jednak uprawiać ze względu na bardzo atrakcyjne i smaczne owoce oraz małą podatność na choroby.
Reneta Kulona
Odmian zimowa. Pochodzi z Belgii. Znana od roku1856. Rośnie wyjątkowo silnie. Formuje wielkie, rozłożyste korony.
Owoce: duże lub bardzo duże (przeciętnie ok.300 g), kulisto-stożkowate, lekko spłaszczone. Skórka jest szorstka w dotyku, koloru szarawo-zielonego. Dojrzewając nabiera barwy złotożółtej a od nasłonecznionej strony może pojawić się słaby rumieniec. Miąższ: biało-żółtawy, jędrny, kruchy, bardzo soczysty, aromatyczny, wybitnie renetowego smaku.
Dojrzałość konsumpcyjna: w grudniu. Przechowywanie: do wiosny.
Reneta Szara
Stara odmiana przypuszczalnie angielska lub holenderska.
Drzewo: rośnie szybko, tworzy wysoką, kulistą koronę. Wymaga dobrej gleby. Owoce: duże, kulisto-spłaszczone. Skórka gruba, jasnozielona, prawie cała pokryta rdzą. Miąższ: zielono-żółty, kruchy, soczysty, z przyjemnym, korzennym posmakiem. Dojrzałość zbiorcza: pod koniec września
Dojrzałość konsumpcyjna: w październiku i listopadzie.
Odmiana deserowa i doskonała na przetwory.
Reneta Złota (Królowa Renet)
Odmiana wczesnozimowa. Pochodzi z Anglii. Uprawiana jest już od końca XVII wieku. Owoce są duże lub średnie. Skórka jest cienka, złotożółta, w znacznej części pokryta marmurkowym, pomarańczowoczerwonym rumieńcem z wyraźnymi ciemniejszymi smużkami. Miąższ smaczny, białawo-żółty, zwięzły, średnio soczysty, winno-kwaskowaty z lekkim, korzennym posmakiem. Dojrzałość zbiorczą osiągają w drugiej połowie września. Przechowują się do końca grudnia. Powinny być dwukrotnie zbierane, gdyż dojrzewają nierównomiernie. Doskonale nadają się do domowego przetwórstwa i do bezpośredniego spożycia. Drzewa rosną umiarkowanie silnie. Wcześnie wchodzą w owocowanie i owocują obficie, jednak przemiennie, zwłaszcza na słabszych glebach. Na mróz są stosunkowo wrażliwe, lecz na choroby bardzo odporne.
Muskat Renette (Reneta Muszkatowa)
Odmiana nieznanego pochodzenia z XVII wieku. Drzewo rośnie słabo, jest niewielkie, wytrzymałe na mróz, mało wrażliwe na parch. Dość wcześnie wchodzi w owocowanie. Owocuje corocznie. Owoce są średniej wielkości, kuliste i kulisto-stożkowate. Skórka żółta, ordzawiona, sucha, pokryta prawie na całej powierzchni karminowym, prążkowanym rumieńcem. Miąższ kremowy, kruchy, średnio soczysty, słodko-kwaskowy, o przyjemnym, muszkatowym aromacie, smaczny. Owoce zbiera się w październiku, dojrzewają w grudniu, przechowują się do marca.
Titówka
Bardzo stara odmiana rosyjska. Drzewo rośnie silnie. Młode drzewka tworzą wąskostożkowate korony. Jest to odmiana późnoletnia lub wczesnojesienna. Wcześnie wchodzi w owocowanie, ale owocuje co drugi rok. Jest bardzo wytrzymała na mróz i średnio odporna na choroby i szkodniki. Ma duże, efektowne owoce o niejednolitym kształcie. Skórka ich jest tłusta, zielanawożółta, pokryta intensywnym rumieńcem z licznymi prążkami i smużkami. W pełnej dojrzałości skórka staje się słomkowożółta a rumieniec purpurowoczerwony. Miąższ jest żółtawy, gruboziarnisty, kwaśny. Owoce dojrzewają na początku września. Przechowują się krótko.
Zapylacze: Antonówka Zwykła
Zorza
Odmiana zimowa. Pochodzi z Rosji. Była bardzo rozpowszechniona na Podolu i Wołyniu. Drzewo rośnie bardzo silnie. Ma rozłożyste gałęzie, częściowo zwieszające się. W owocowanie wchodzi późno. Owocuje niezbyt obficie. Jest wytrzymałe na mróz. Wymaga gleby żyznej. Owoce są wyjątkowo piękne, duże, często olbrzymie (ok. 1 kg), z pięcioma bardzo dużymi żebrami, między którymi występują mniejsze. Skórka jest pachnąca, tłusta w dotyku, cytrynowo-żółta z rumieńcem z karminowych pasków. Owoce dojrzewają w drugiej połowie września, do konsumpcji nadają się w grudniu i styczniu. Bardzo dobrze przechowują się do marca.
Wołoszka
Odmiana o nieznanym pochodzeniu. Drzewo rośnie średnio silnie, tworzy szeroką, niezbyt zagęszczoną koronę o gałęziach odchodzących od pnia prawie pod kątem prostym. W okres owocowania wchodzi średnio wcześnie. Owocuje corocznie. Owoce są duże, kuliste, z niewielkimi żebrami. Skórka zielono-żółta, z jasnym, ceglastym, rozmytym rumieńcem. Miąższ biały z zielono-żółtym odcieniem, drobnoziarnisty, słodko-kwaskowy. Owoce dojrzewają na przełomie sierpnia i września.
G R U S Z E
Dr Jules Guyot (syn.Guyota)
Odmiana francuska. Wprowadzona do uprawy w 1875 r. Rodzi duże owoce (160-240 g). Zielonkawożółta skórka, z licznymi przetchlinkami, pokryta jest czerwonobrunatnym rumieńcem od nasłonecznionej strony. Miąższ jest żółtawobiały, soczysty, słodki, rozpływający się. Drzewo rośnie słabo. Bardzo wcześnie wchodzi w owocowanie (już w trzecim roku). Owocuje stosunkowo regularnie. Owoce można zbierać pod koniec sierpnia. Zaletą tej odmiany jest mała wrażliwość na parch, jest ona jednak dość wrażliwa na mróz, szczególnie w młodym wieku.
Kongresówka
Odmiana francuska (Souvenir du Congres). Stary opis mówi: „Owoc wielki, żółty, od strony słonecznej – karminowy, mięsiwo białe, soczyste, z przyjemnym zapachem. Drzewo rośnie silnie, rodzi obficie. Wymaga osłoniętego stanowiska. Od grzybka nie cierpi.” Dojrzałość zbiorczą owoce (300-400 g) osiągają na początku września. Przydatność do spożycia zachowują przez dwa tygodnie. Zaletą odmiany są bardzo duże i smaczne owoce, mała wrażliwość na choroby i szybkie wchodzenie w owocowanie. Wadą jest duża wrażliwość na mróz.
Marguerite Marillat (Maryliata)
Odmiana francuska, otrzymana ok. 1870 r. Posiada ogromny owoc, kształtu wybitnie gruszkowatego, o żółtej skórce z przepięknym, jakby szklistym rumieńcem. Waga owocu z łatwością dochodzi do 700 g, a często osiąga nawet więcej. Miąższ jest żółty, soczysty, delikatny, bardzo słodki, z lekkim zapachem muszkatołowym. Dojrzewa ok. połowy września. Drzewo rośnie słabo. Na mróz jest dość odporne, wymaga jednak osłoniętego, zacisznego stanowiska. Na parcha odporna. Owoce należy zbierać 8-10 dni przed dojrzeniem. Nie przechowują się długo.
Żyfardka
Odmiana francuska, znana od 1825 roku. Drzewo rośnie silnie. W owocowanie wchodzi dość późno ( w 6 roku, na podkładkach generatywnych). Odmiana niezupełnie wytrzymała na mróz. Czasem podlega parchowi. Owoce są średniej wielkości, gruszkowate. Skórka gładka, cienka, ordzawiona przy szypułce, z lekkim różowobrązowym rumieńcem. Miąższ delikatny, bardzo soczysty, słodkawy, lekko aromatyczny, bardzo smaczny. Owoce zbiera się w końcu lipca lub na początku sierpnia, na kilka dni przed całkowitym dojrzeniem.
Pstrągówka
Odmiana niemiecka. Znana od początku XIX w. Wg starego opisu „Owoc niewielki, żółty, z pięknym rumieńcem. Mięsiwo soczyste, rozpływające się, słodko-winkowate. Drzewo silne, rodzi wcześnie i obficie. Wymaga głęboko żyznej i wilgotnawej ziemi.” Waga owoców mieści się w granicach 90-140 g. Na skórce, tego niezwykle atrakcyjnego owocu, znajdują się jasnopopielate przetchlinki z ciemnoczerwoną obwódką, co przypomina plamki na skórze pstrąga. Stąd nazwa tej gruszy. Owoce dojrzewają w pierwszej dekadzie października. Po 2-3 tygodniach nadają się do jedzenia. Drzewa rosną średnio silnie i średnio wcześnie wchodzą w owocowanie. Owocują regularnie i na dobrym poziomie. Są średnio wrażliwe na parcha.
C Z E R E Ś N I E
Bladoróżowa
Odmiana prawdopodobnie polska. Drzewo rośnie silnie. Owocuje bardzo obficie i regularnie. Drzewo jest bardzo wytrzymałe na mróz a na choroby mało wrażliwe. Ma niewielkie wymagania glebowe. Owoce są duże lub średniej wielkości (4-6 g), nieco wydłużone, sercowate. Skórka jest jasno-kremowo-żółta z żywym bladokarminowym lub bladoróżowym rumieńcem, z przeświecającymi delikatnymi kreseczkami i kropkami, lekko przezroczysta. Miąższ jest kremowy, miękki, bardzo soczysty, słodki, smaczny, bardzo dobrze odchodzący od pestki. Owoce dojrzewają przeważnie w drugiej połowie czerwca i nie opadają. Pozostawione dłużej na drzewie nabierają coraz lepszego smaku i słodyczy. Są doskonałe do konsumpcji i na przetwory.
Wolska
Odmiana nieznanego pochodzenia. Drzewo rośnie silnie. Owocuje średnio obficie. Pąki kwiatowe są dość wytrzymałe na mróz a drzewo raczej wrażliwe. Uważane jest za odporne na choroby i długowieczne. Owoce są duże lub bardzo duże (5-8 g), typowo sercowate. Skórka jest czarno czerwona, z odcieniem brązowym, lśniąca. Owoce dojrzewają w drugiej połowie czerwca. Pękają w czasie deszczów. Po zbiorze długo zachowują połysk i świeży wygląd.
W I Ś N I E
Gubeńska (czerecha)
Nazywana jest też Gubeńską Czerechą. Jej rodowód jest bliżej nieznany. Jest to typowa czerecha. Drzewo: rośnie bardzo silnie, w owocowanie wchodzi nieco później niż większość znanych wiśni. Początkowo owocuje umiarkowanie, później obficie.
Owoce: czerwone lub ciemnoczerwone, kuliste, lekko spłaszczone, duże (6-8 g). Miąższ jest ciemnoczerwony, zazwyczaj jędrny, średnio soczysty, słodki, smaczny.
Ze względu na dobry, słodki smak są doskonałe do bezpośredniej konsumpcji. Przetrzymane dłużej na drzewie doskonale zachowują swoje walory smakowe. Dojrzewanie: trzecia dekada czerwca.
Hortensja (czerecha)
Odmiana francuska, wyhodowana w 1926 r. Jest czerechą . Posiada bezbarwny sok (wiśnia szklanka).
Drzewo rośnie silnie. Jest obcopylne. Zapylaczem może być Schneidera Późna.
Odmiana raczej wrażliwa na mróz. W owocowanie wchodzi późno i owocuje umiarkowanie obficie.
Owoce są duże lub bardzo duże (5,8 – 8,0 g), nieco wydłużone. Skórka żółta, pokryta żywym, koralowym rumieńcem.
Miąższ nadzwyczaj smaczny, żółtawy, miękki, słodko-kwaskowaty.
Dojrzewa w końcu trzeciego i na początku czwartego tygodnia dojrzewania czereśni (koniec czerwca, początek lipca).
Owoce nie są wrażliwe na pękanie i gnicie w czasie deszczu, ale źle znoszą transport.
Odmiana o najpiękniej zabarwionych owocach i uważana za najsmaczniejszą ze wszystkich odmian wiśni i czereśni. Niezrównana na kompoty i wspaniała jako odmiana deserowa.
Ś L I W Y
Mirabelka z Nancy
Odmiana francuska. Uprawia się ją w Europie od XVIII w. Jest to jedna z najlepszych śliw na kompoty. Rośnie średnio silnie. Owocuje bardzo obficie, lecz często przemiennie. Nie wymaga obcego zapylenia. Jest mało wrażliwa na mróz i choroby, a także niewymagająca co do gleby. Owoce są kuliste lub owalne, o masie 12-18 g. Skórka ich jest złotożółta z białym nalotem i pomarańczowoczerwonym rumieńcem. Na rumieńcu znajdują się brunatno-czerwone plamki. Miąższ łatwo odchodzi od pestki. Jest złotożółty, zwarty, bardzo słodki, korzenny. Owoce dojrzewają pod koniec sierpnia. Doskonale nadaje się na kompoty, susz i soki, jest także bardzo smacznym owocem deserowym.
P I G W A W I E L K O O W O C O W A
Pigwa wielkoowocowa może poszczycić się wspaniałymi owocami o bardzo dużych walorach odżywczych i przetwórczych. Spożywa się je głównie w stanie przetworzonym, jako konfitury, dżemy i nalewki. Zawierają dużo witaminy C i potasu. Można z nich robić doskonałe galaretki, gdyż zawierają dużo pektyn. Pigwę stosowano dawniej także jako wspaniały lek ziołowy, odświeżacz powietrza (ze względu na bardzo aromatyczne owoce) czy dodatek do ciast i herbaty.
Bereczki
Stara odmiana pochodzenia węgierskiego. Drzewo rośnie silnie i jest mało wrażliwe na choroby, szkodniki i mróz. Jest długowieczne (może żyć ponad 200 lat). Wcześnie wchodzi w owocowanie i plonuje regularnie i obficie. Pąki kwiatowe są jednak mało odporne na przymrozki wiosenne. Owoce są duże, gruszkowatego kształtu. Skórka cytrynowożółta, od nasłonecznionej strony pokryta złotobrązowawym rumieńcem. Miąższ żółtawy, kwaskowato-słodki, delikatny, aromatyczny, w czasie gotowania czerwony. Owoce zbiera się na przełomie września i października. Ich dojrzałość konsumpcyjna przypada na okres od października do stycznia.
Odmiana ta ma małe wymagania glebowe i klimatyczne, dobrze też znosi suszę.
Champion
Odmiana ta pochodzi z USA. Uprawiana jest też we Francji, Belgii, Szwajcarii i Włoszech. Owoce ma duże lub bardzo duże, o kształcie gruszkowatym. Skórka jest cytrynowo-żółta lub złota. Przy szypułce pojawia się niewielkie brązowe przebarwienie. Miąższ jest delikatny, średnio soczysty, kwaskowato-słodki i bardzo aromatyczny. Owoce dojrzewają w drugiej połowie października, przechowują się do końca listopada. Drzewa są długowieczne, rosną silnie tworząc duże korony. Są jednak mało wytrzymałe na mróz. Szybko wchodzą w owocowanie i są bardzo plenne.
Lescovac
Odmiana pochodzenia serbskiego (znaleziona w rejonie Leskowate). Drzewo rośnie silnie i wymaga żyznej gleby. Jest odporne na suszę i mróz. Owocuje wcześnie i obficie. Kwiaty są wytrzymałe na przymrozki wiosenne. Owoce są bardzo duże, mają kształt kulisto-spłaszczonego jabłka. Powierzchnia owocu jest wyraźnie pokarbowana. Skórka ma kolor starego złota. Miąższ jest żółtawobiały (nawet po ugotowaniu), soczysty, aromatyczny, kwaskowato-słodkawy. Wyróżnia się bardzo dużą zawartością pektyn, dlatego świetnie nadaje się na galaretki. Owoce dojrzewają w połowie października, można je przetwarzać do grudnia. Jest to cenna odmiana ze względu na dużą odporność na mróz i wartościowe owoce.
Ursynowska
Odmiana wyhodowana w Polsce, z nasion przywiezionych z Mołdawii. Drzewo rośnie średnio silnie, wcześnie wchodzi w owocowanie i owocuje obficie. Jest niezbyt wytrzymałe na mróz, ale szybko regeneruje uszkodzenia mrozowe. Owoce mają kształt jabłka, są duże i lekko żebrowane przy kielichu. Skórka ich jest żółta, pachnąca, lekko omszona. Miąższ jest białożółty (czerwienieje po zagotowaniu), ścisły. Doskonale nadaje się na przetwory.
Vranja
Odmiana wyhodowana w Serbii. Znana już w XIX wieku. Drzewo rośnie umiarkowanie silnie. W owocowanie wchodzi w 4 roku po posadzeniu i plonuje obficie. Pąki kwiatowe są średnio wrażliwe na przymrozki wiosenne. Owoce tej odmiany są bardzo duże. Mają kształt gruszkowaty i są nieco pękate. Skórka ich jest intensywnie złocista i niezwykle aromatyczna. Miąższ jest żółty, raczej miękki, stosunkowo słodki i bardzo smaczny.
Dereń jadalny
Jest to bardzo cenna roślina o jadalnych owocach. Może być prowadzona w formie krzewu lub drzewa. Owocuje corocznie, jest plenna i odporna na mróz. Jest także odporna na choroby i szkodniki, w związku z czym nie wymaga ochrony chemicznej. Owoce derenia to soczyste pestkowce, o przyjemnym słodko-kwaśnym smaku i specyficznym aromacie. Zbiera się je we wrześniu i październiku. Ich masa wynosi 5-8 g. Owoce mogą być owalne, kuliste, butelkowate czy gruszkowate. Barwa skórki może być w różnych odcieniach czerwieni, może być też wiśniowa, żółta lub różowa. Dereń doskonale nadaje się na przetwory a także do spożycia na surowo. Owoce, a także liście, kora i korzenie derenia są także cennym surowcem farmaceutycznym.
Nieszpułka – Nottingham
Odmiana o małych owocach (3-4 cm średnicy), ale bardzo dekoracyjnych
(długie działki kielicha) i niezwykle smacznych. Owoce zbiera się tuż
przed mrozami i pozostawia w chłodnym miejscu aby się ulęgły, lub
pozostawia się na drzewie do pierwszych mrozów i zbiera się gdy lekko podmarzną. Wymaga dobrej gleby.
Jarzębinogrusza
Drzewo rośnie silnie (6-15 m). Pokrojem przypomina gruszę.
Owoc ma kształt spłaszczonej kuli o średnicy ok. 4,5 cm. Waży ok. 70 g. Wygląda jak mała gruszka z czerwonym rumieńcem, wewnątrz zawiera maleńki owoc jarzębiny. Miąższ żółtawy, słodki, aromatyczny, soczysty. Dojrzewa we IX. Nadaje się na kompoty i do marynowania w occie.
|
|
